Hildegarda z Bingen spotyka Pauline Oliveros, a małe dudy z Owernii ruszą na wspinaczkę bez określonego końca. Czwarty Rytuał nie rekonstruuje tradycji – pozwala jej podążyć w stronę nowych horyzontów muzyki.
O wydarzeniu
Clara Lévy zacznie od wybranych części 13 Visions, cyklu będącego wyobrażonym spotkaniem dwóch kompozytorek oddzielonych od siebie ośmioma stuleciami. Jego strukturę wyznacza Thirteen Changes Pauline Oliveros – trzynaście poetyckich instrukcji inspirowanych ziemskimi i kosmicznymi zjawiskami. Z każdą z nich Lévy łączy jedną pieśń Hildegardy z Bingen, słynnej średniowiecznej mistyczki i kompozytorki. Współczesna twórczyni nie cytuje dawnych antyfon. Melodia pozostaje ukryta w wysokościach dźwięków, a skrzypce i głos wydobywają jej ślad. Partytura ustala barwy i materiał, pozostawiając wykonawczyni decyzje dotyczące dynamiki oraz czasu trwania. Każda wizja może więc podczas koncertu ułożyć się nieco inaczej.
Po interwencji Jakuba Ziółkowskiego wizje przejdą we wspinaczkę. Cabrette to małe dudy związane z muzyką taneczną górzystej Owernii i innych regionów środkowej Francji. Jacques Puech poprosił Guilhema Lacroux o napisanie utworu, który wyprowadzi ten instrument na nierozpoznane wcześniej tereny. W Gravir elektronika nakłada na siebie kolejne głosy cabrette, poruszające się w górę w różnym tempie. Powstaje złudzenie nieustannego wznoszenia: muzyka wspina się przez pół godziny, ale nigdy nie dociera na szczyt. Jeden tradycyjny instrument przeobraża się w gęstą, pulsującą i coraz bardziej przenikliwą masę dźwięku.
To zarazem jeden z najczystszych przykładów metody La Nòvii, kolektywu rezydującego na tegorocznym festiwalu. Eksperyment nie zostaje dopisany do tradycji z zewnątrz, lecz wyrasta z burdonu, barwy i fizycznych właściwości instrumentu. Najpierw średniowieczna pieśń pojawi się jako ślad, potem cabrette uwolni się od dawnej melodii i rozpocznie niemożliwą wspinaczkę. Przeszłość nie dostarcza tu gotowej muzyki, lecz zasad pozwalających wyobrazić sobie jej dalszy ciąg.
Więcej informacji i szczegółów o koncercie znajduje się na stronie Festiwalu Sacrum Profanum 2026.
English version: To read the descriptions and find out more in English, please visit the Sacrum Profanum website
Pasmo koncertów Rytuał
Rytuał to główne pasmo koncertów tegorocznej edycji. Każdego dnia łączymy artystów prezentujących własną wersję Rytuału. Sięgną do zapomnianych kultur i zanikających tradycji, stworzą fantastyczne etnografie i współczesne formy, które mogą wprowadzać odbiorców w trans. Usłyszymy muzykę z różnych stron świata – od rekonstrukcji wielkopolskiego folku, przez pieśni Algonkinów i indyjskie ragi, po japoński performans i współczesny instrument wywiedziony ze starogreckiego aulosu.
Rytuał zaczyna się od przekroczenia progu. Wejdźcie do instalacji Si On i Jakuba Ziółkowskiego – świata malowanych tkanin i humanoidalnych figur, przywodzącego na myśl rytualny namiot. To powołana na uświęcony czas festiwalu przestrzeń. To także sfera rozpięta między sztuką a obrzędem, w której publiczność zasiądzie wokół centralnej sceny. Każdego dnia dwa występy połączy muzyczno-rytualna interwencja Ziółkowskiego, który na czas koncertów wejdzie w rolę mistrza ceremonii. Artyści i muzyka będą się zmieniać, ale wszystkie części Rytuału zachowają ten sam, nieprzerwany przebieg.
Artyści
Clara Lévy (na podstawie Hildegardy z Bingen i Pauline Oliveros) – wybór z 13 Visions (2022) 30’ (premiera polska)
Clara Lévy – skrzypce, głos
Jakub Ziółkowski – rytualna interwencja 10’
Guilhem Lacroux – Gravir (2023) 30’ (premiera polska)
Jacques Puech – cabrette (małe dudy), elektronika na żywo
https://discreeteditions.bandcamp.com/album/13-visions
Organizator: KBF
Współorganziatorem koncertu jest Cricoteka.
Koncert objęty Patronatem Instytutu Francuskiego w Polsce.
Dostępność
Wydarzenie potrwa około 70 minut i odbędzie się bez przerwy. Dwa trzydziestominutowe występy połączy interwencja Jakuba Ziółkowskiego.
Clara Lévy zagra na skrzypcach i zaśpiewa. Muzyka opiera się na długich dźwiękach, burdonach, preparacjach instrumentu i zmiennej dynamice, obejmującej także bardzo ciche fragmenty. Gravir Jacques’a Puecha wykorzystuje małe dudy i elektronikę na żywo. Powtarzane i nakładane na siebie dźwięki mogą tworzyć intensywne, przenikliwe brzmienie o niemal nieprzerwanym przebiegu.
Publiczność będzie siedzieć wokół centralnej sceny na poduchach, pufach i dywanie. Dostępnych będzie również kilka krzeseł.
Można opuścić salę w trakcie wydarzenia, ale nie będzie możliwości powrotu.
Najbliższe przystanki komunikacji miejskiej to: Korona (tramwajowy i autobusowy) oraz Plac Bohaterów Getta (tramwajowy). Cricoteka nie dysponuje parkingiem dla gości. Dwa miejsca parkingowe dla osób z niepełnosprawnością znajdują się przy ulicy Nadwiślańskiej, w pobliżu wejścia od strony Kładki o. Bernatka, jednak utrudnieniem przy wysiadaniu może być wysoki krawężnik. Po wcześniejszym zgłoszeniu takiej potrzeby, możemy wydzielić tymczasowe miejsce do parkowania na placu.
Najwygodniejsze wejście do budynku prowadzi przez plac Cricoteki. Po przejściu przez szklane drzwi, skieruj się do windy lub klatki schodowej. Kasa znajduje się na poziomie -1. Udaj się do niej, jeśli nie posiadasz biletu na wydarzenie lub potrzebujesz dodatkowych informacji/asysty.
Jeśli potrzebujesz dodatkowych informacji lub chcesz skorzystać z asysty, tłumaczenia na PJM, audiodeskrypcji albo masz inne potrzeby, o których powinniśmy wiedzieć, abyś mogła/mógł czuć się komfortowo, skontaktuj się z koordynatorką dostępności:
Anna Rejowska (mail: rejowska@cricoteka.pl, tel.: 505 319 882)
Istnieje również możliwość umówienia się na prewizytę.
Więcej informacji o dostępności znajdziesz na stronie https://cricoteka.pl/pl/dostepnosc/
- Typ: Koncerty,Wydarzenia
- Czas: 09.11.2026 - 18:00 - 19:10
- Miejsce:Cricoteka
