Rollercoaster 2025 Fiesta – Program prezentacji tańca

7 lutego, 18:30
The Four Seasons
spektakl

Közép-Európa Táncszínház / Central Europe Dance Theatre
Choreografia: Maciej Kuźmiński

Kuźmiński sięga do rytuałów Europy Środkowo-Wschodniej i reinterpretuje je w kontekście XXI
wieku. Czerpie inspirację ze słynnych utworów skrzypcowych Vivaldiego.Cztery pory roku
w spektaklu tworzą cztery różne atmosfery. Chociaż różnią się pod względem języka ruchowego,
są ze sobą ściśle powiązane dramaturgicznie. Co zaskakujące, spektakl rozpoczyna sezon letni.
Reinterpretując węgierską tradycję Twórcy odnoszą się do relacji pomiędzy społecznością
a jednostką. Jesień eksploruje tematy współistnienia, trwałości i relacji między człowiekiem
a czasem. Sezon zimowy ilustruje odrodzenie, świadomą refleksję i tworzenie indywidualności.
Wreszcie, Wiosna porusza tematy wolnej woli. Obiecuje nowe początki i daje nadzieję…

Występują: tancerze Central Europe Dance Theatre
Kostiumy: MOME costume design students Andrea Kovács, Ádám Ellenbacher, Laura Hoover,
Laura Kókai, Zita Szimonetta Lóki.
Kierownik ds. kostiumów: Edit Szűcs
Muzyka: madla-music montage
Dramaturgia: Lili Stern
Reżyseria światła: Selmeczi Mercédesz
Asystentka: Adrienn Mádi Horváth
Choreograf: Maciej Kuźminski
Manager: Virág Sóthy
Produkcja: Réka Gerlits
Spektakl powstał w ramach programu Beyond Fronta: Bridging Periphery

13 kwietnia, godz. 16:30
Sceny intymne w tańcu
Spotkanie

Jednym z tematów podejmowanych w tegorocznej odsłonie Rollercoastera jest kwestia
bezpieczeństwa i narzędzi pracy twórczej w duchu świadomej zgody i poszanowania granic.
Podczas spotkania skupimy się na znaczeniu koordynacji scen intymnych w teatrze i tańcu oraz
narzędziach służących tworzeniu bezpiecznej przestrzeni artystycznej. Tematy te były
przedmiotem badań zespołu projektu „Bezpieczna przestrzeń. Dobre praktyki i narzędzia służące
transformacji kształcenia teatralnego”, realizowanego w Akademii Teatralnej im. Aleksandra
Zelwerowicza w latach 2022-2024.

W ramach projektu powstały trzy publikacje: „Seks na scenie. Najlepsze praktyki, narzędzia
i techniki koordynacji scen intymnych w teatrze” (Chelsea Pace, Laura Rikard), „Koordynacja scen
intymnych w teatrze i filmie. Skrzynka z narzędziami”, „Nowe wrażliwości w sztukach
performatywnych, teatrze i filmie. Skrzynka z teoriami”. Publikacje te dostarczają najnowszej
wiedzy o koordynacji scen intymnych w kontekście bezpieczeństwa, inkluzywności
i demokratyzacji procesów artystycznych.

W spotkaniu wezmą udział: Daniela Komędera (tancerka, choreografka), Eryk Makohon
(choreograf, pedagog), Dominika Wiak (tancerka, choreografka), a rozmowę poprowadzą: Izabela
Zawadzka oraz Katarzyna Waligóra

13 kwietnia, godz. 18:30
Bachantki
Spektakl

„Bachantki” to opowieść o zemście, potrzebie bycia widzianym i energii seksualnej jako siły życiowej.
Dionizos i Penteus reprezentują skrajne postawy – ekspansja Dionizosa zawstydza Penteusa, który
kieruje się lękiem. Konflikty rodzinne i walka o władzę prowadzą bohaterów do tragicznych
konsekwencji.

Choreografka Daniela Komędera, reżyserka Daria Kopiec oraz kompozytorka Aleksandra Gronowska
reinterpretują klasyczny tekst Eurypidesa, ukazując jego aktualność we współczesnym świecie.
Spektakl zgłębia temat boskości w człowieku, odwetu, namiętności i lęku.

Spektakl dyplomowy studentów IV roku Wydziału Teatru Tańca w Bytomiu Akademii Sztuk
Teatralnych im. St. Wyspiańskiego w Krakowie.

Tłumaczenie: Jerzy Łanowski
Choreografia: Daniela Komędera
Reżyseria, adaptacja, dramaturgia: Daria Kopiec
Muzyka: Aleksandra Gronowska
Kostiumy: Patrycja Fitzet
Scenografia: Daria Kopiec, Patrycja Fitzet
Koordynacja scen intymnych: Aleksandra Osowicz
Reżyseria światła: Daria Kopiec
Kierownik prób: Paweł Urbanowicz
Asystent z obsady: Weronika Gotowska

Obsada:
Eliza Bilska, Julia Bodziony, Angelika Bosacka, Artur Gołuch, Weronika Gotowska, Nadine Gregor,
Rafał Karnicki, Natalia Koper, Ewa Kowalczyk, Weronika Manowska, Zuzanna Meyer, Paulina
Michalska, Aleksander Mitura, Michalina Pitry, Aleksandra Płużyczka, Agata Skucińska, Dawid
Sozański, Michelle Stolarek

25 maja, 18:30
Dirty Dancing
spektakl
M-Studio
choreografia: Eryk Makohon

Dirty Dancing, rumuńskiego M-Studio w choreografii Eryka Makohona eksplorować będzie tematy
tego co w nas ukryte, podskórne, a w spektaklu zostaje uwolnione i wydobyte za sprawą
ekstatyczności tanecznej imprezy.

Po spektaklu odbędzie się rozmowa z twórcami i twórczyniami prowadzona przez Alicję Müller.

18 czerwca, 18:30
Stay Hydrated
spektakl
Unseless Machines

Wyobraź sobie, że podnosisz szklankę do ust i zatrzymujesz się w tym momencie. Z zamkniętymi
oczami czujesz chłód, mokry dotyk, oczekiwanie. Powoli przechylasz szklankę, pozwalając, by woda
dostała się do środka – nie za dużo, tylko tyle, by się zatrzymać, odetchnąć, poczuć. Pozwalasz jej
zmieszać się z językiem, nadając mu życie, delektujesz się nią. Gdy spływa do gardła, ogarnia cię fala
błogości, to chwila połączenia, czysta ekstaza. A gdyby tak każdy łyk wody był pierwszym w życiu?

„Stay hydrated” to zachwycające trio, które bada i rozszerza prostą i powszechną czynność picia do
granic możliwości. Wyzwanie zostało postawione w szczery, ale zabawny sposób, prowokując 3
niezwykle charyzmatycznych i utalentowanych performerów do wymyślenia jak największej liczby
sposobów na spożycie wody. Spektakl jest zadziwiająco zabawny i absolutnie odświeżający. Poprzez
skomplikowany ruch powiększa zmysłowe i emocjonalne doświadczenie nawodnienia, zamieniając
przyziemne czynności w coś głębszego. Spektakl jest nie tylko zaproszeniem do refleksji nad naszym
związkiem z wodą, ale także delikatnym przypomnieniem: „Stay hydrated”

Useless Machines – międzynarodowy zespół teatru fizycznego. Składa się z czterech performerów,
pochodzących ze Szwecji, Francji i Korei. Wyróżnikiem grupy jest ekplorowanie humoru i nonsensu
poprzez taniec. Tworzą dowcipne spektakle, które rzucają wyzwanie konwencjom tańca i przesuwają
granice tego, co można umieścić na scenie. Artyści nie boją się żartować, do swoich występów
włączają elementy komedii i satyry.

Po spektaklu odbędzie się rozmowa z twórcami i twórczyniami prowadzona przez Alicję Müller.

22 czerwca, 18:30
Very funny
spektakl
Głupia&Gruba

Gruba i Głupia, czyli Patrycja Kowańska i Dominika Knapik – twórczynie na co dzień pracujące w
teatrach w rolach reżyserek, choreografki i dramaturżki – umieszczają tym razem siebie na scenie.
Dynamikę duetu eksplorują przez pryzmat własnych ciał, a do emplois współczesnych artystek
freelancerek przymierzają kondycję błazna. Czerpiąc z Szekspirowskiego imaginarium, zestawiają
swoje wyraźnie odmienne sylwetki z bohaterami sztuk. Gruba-Kowańska ma warunki, aby
performować rubasznego Falstaffa. Głupia-Knapik przywołuje błazny zwinne, wygimnastykowane w
ruchu i słowie. Autorki podejrzliwie przyglądają się Szekspirowi i „tradycji artysty geniusza”. Opierają
się zarówno na jego błyskotliwym tekście, jak i na własnych żartach czy przewrotnych choreografiach.
Dryfując na „Statku głupców” Boscha, igrają z teatralnymi konwencjami, dekonstruując stereotypy
dotyczące politycznego potencjału płci, ciała i nędznego losu freelancerek. Stawiają szereg
niewygodnych pytań dotyczących (artystycznej) pracy. Robią to, czego nie powinny robić. Mówią to,
czego nie powinny mówić. Posługują się błazeństwem „jak koniem trojańskim, w którym kryje się cała
armia zmyślnych konceptów…”.

Dzieło Dominiki Knapik i Patrycji Kowańskiej jest jazdą bez trzymanki przez szekspirowskie sceny
błazenady, ale opowiada też o innych sprawach: o poczuciu żenady i umiejętności wykorzystywania
jej, o granicach w stosunku do swojego ciała, o queerowości, o odwadze i o dyrektorach teatrów nie
odpisujących na maile. […] A przede wszystkim — jest bardzo dużo humoru, a także dystansu do
siebie i do spektaklu. –

Reżyseria – Przemysław Gulda
Choreografia, dramaturgia – Gruba i Głupia (Patrycja Kowańska i Dominika Knapik)
Opracowanie muzyczne – Gruba i Głupia
Video – Gruba i Glupia
Kostiumy – Gruba i Głupia
Światło, technika – Wolfgang Macher
Konsultacja muzyczna – Dawid Sulej Rudnicki
Performance: Gruba i Głupia (Kowańska/Knapik)

Po spektaklu odbędzie się rozmowa z twórcami i twórczyniami prowadzona przez Alicję Müller.

27-29 sierpnia
Dance Communication Lab
Warsztaty

29 sierpnia, 18:30 – pokaz powarsztatowy

Trzydniowe spotkanie zawodowych tancerzy z Węgier, Szwecji, Słowenii, Rumunii, Chorwacji i Polski,
którzy poprzez improwizację wymienią się narzędziami twórczymi. Motywem spotkania będzie
FIESTA, a liderką warsztatów Aleksandra Bożek – Muszyńska, charyzmatyczna performerka, słynąca z
ironii i dowcipu.

31 sierpnia, 10:00 i 13:00
Mój ogon i ja
Spektakl rodzinny
Holobiont

Spektakl taneczny „Mój ogon i ja” to produkcja polskich pionierek w obszarze choreografii
eksperymentalnej dla rodzin, docenionego na scenie tanecznej niezależnego kolektywu Holobiont.
Spektakl adresowany do rodzin z dziećmi w wieku 3-6 lat w humorystyczny i adekwatny dla młodych
widzów sposób opowiada o ewolucji, której jedną z pozostałości jest ludzka kość ogonowa. Podczas
wydarzenia twórczynie zaproszą rodziny do wspólnej zabawy ruchowej wraz z performerami
i uwolnienia twórczej energii, która często uśpiona ukrywa się w naszych ogonach.

koncepcja: Hanna Bylka-Kanecka
choreografia: kolektyw Holobiont we współpracy z Heike Kuhlmann, Adalisą Menghini i Ka Rustler
kreacja i wykonanie: Aleksandra Bożek-Muszyńska / Magdalena Górnicka-Jottard, Hanna Bylka
Kanecka, Dana Chmielewska / Wojciech Furman
współpraca scenograficzna: Mr.Tail
muzyka: Józef Buchnajzer
produkcja: Fundacja Performat
koprodukcja: Teatr Polski w Poznaniu, Teatr Ochoty w Warszawie
dystrybucja: Performat Production – Karolina Wycisk

Premiera spektaklu była współorganizowana przez Narodowy Instytut Muzyki i Tańca w ramach
projektu PolandDances / Rezydencje choreograficzne, współfinansowany ze środków Ministra
Kultury, Dziedzictwa Narodowego i Sportu.

28 września,18:30
Breaking Bread
spektakl
Cie. Kata Juhasz

Łamanie chleba (przedostatnia wieczerza) odnosi się do biblijnego motywu Ostatniej Wieczerzy. Po
raz ostatni uczniowie mogli spotkać się i porozmawiać, podzielić się swoim rozumieniem świata.
Uczta, którą proponują artyści i artystki to krok wstecz, aby zwrócić uwagę publiczności na
skończoność możliwości dzielenia się. Ta muzyczna uczta to 6-daniowe menu – posiłki mają znaczenie
we wszystkich swoich elementach i będą serwowane przez tancerzy i akrobatów w mniej
konwencjonalny sposób. Performance zajmuje miejsce zwykłego rytuału, do którego jesteśmy
przyzwyczajeni w restauracjach i zamienia się w czasami surrealistyczną, ale stale wciągającą i
spektakularną ceremonię, realizowaną niemal na krawędzi talerza. Jedzenie staje się w międzyczasie
punktem wyjścia do zabawnych przerywników. Uczestnicząc w tym choreograficznym przysmaku,
ogromny świąteczny stół staje się sceną, a publiczność znajdzie się przy stole.

Wykonawcy: Eszti Kudlák, Fruzsina Markó, Marcell Hován, Kata Juhász, András Déri, Máté Asbót
Choreografia: Juhász Kata
Koncepcja: Tamás Lóky
Szef kuchni: Gábor Kereszty
Wsparcie: Węgierski Narodowy Fundusz Kultury, Ministerstwo Kultury i Innowacji Węgier.

Po spektaklu odbędzie się rozmowa z twórcami i twórczyniami prowadzona przez Alicję Müller

15 listopada, 18:30

Checkmate

spektakl

Krakowski Teatr Tańca

Fiesta to zabawa a zabawa to także gry. CHECKMATE to taneczna opowieść o grze w szachy. Sześcioro performerów połączonych kostiumem tworzy gęstą choreografię, która odzwierciedla równocześnie współpracę oraz napięcia, wynikające z dzielenia przestrzeni. „Checkmate” to próba wyzwolenia z opresyjnej struktury i niespełnione marzenie o wolności.

Postaci inspirowane figurami szachowymi, ożywiane ruchem performerów, odsyłają do ważnych tematów społecznych. Królowa jest symbolem władzy i wynikających z niej kosztów. Król to metafora walki o dominację, podziałów politycznych i konfliktów kulturowych. Koń szachowy symbolizuje ruch, wyścig i rywalizację, jego historia odzwierciedla pogoń współczesnego świata, który nieustannie biegnie naprzód, czasem zapominając dokąd zmierza. Pionek to everyman, uwikłany w globalizację, unikfikację i schematy. To postać na pozór równa innym, ale w rzeczywistości ograniczona w dostępie do dóbr i możliwości indywidualnego rozwoju, której w teatrze świata rozdano najsłabsze karty. 

Koncepcja: Eryk Makohon

Choreografia: Eryk Makohon i zespół

Opieka dramaturgiczna: Daria Kubisiak

Kostiumy: Joanna Jaśko – Sroka, Elżbieta Kwasek – Stefańska

Muzyka: collage

Opracowanie muzyki: Krzysztof Skalski

Występują: Agnieszka Bednarz – Tyran, Agnieszka Kramarz, Paweł Łyskawa, Patrycja Marszałek, Jakub Müller, Yelyzaveta Tereshonok

Koordynacja i produkcja: Izabela Zawadzka, Paweł Łyskawa

Identyfikacja graficzna: Weronika Wawryk

Projekt sfinansowany przez Unię Europejską NextGenerationEU w ramach KPO dla kultury.

#NextGenerationEU, #FunduszeUE, #KPOdlaKultury

Po spektaklu odbędzie się rozmowa z twórcami i twórczyniami prowadzona przez Alicję Müller.

29 i 30 listopada, g. 18:30

Warstwy   

Spektakl

Katarzyna Żeglicka, Alicja Czyczel

29 listopada odbędzie się rozmowa pospektaklowa.

Spektakl powstanie w oparciu o radykalną wyobraźnię o antykapitalistycznej i antypatrialchalnej rzeczywistości. Według Alexy Khasnabisha i Maxa Haivena radykalna wyobraźnia czerpie z przeszłości i historii innych oraz stanowi podstawę solidarności i walki z opresją. To zdolność wyobrażania sobie świata i życia takimi, jakie mogłyby być. Artystki przygotują i wykonają choreografię opartą na anarchistycznym tańcu współczesnym. Anarchizm w tańcu definiują jako odrzucenie cielesnych i ruchowych norm w nim obowiązujących. Choreografii towarzyszyć będzie pokaz multimedialny przygotowany przez Volhę. Inspiracją do powstania spektaklu są losy bohaterek książki Cristiny Morales pt. „Lektura uproszczona” oraz życie malarki Fridy Kahlo. Łączy je doświadczenie niepełnosprawności, ale przede wszystkim niezgoda wobec zastanej rzeczywistości. Twórczynie przyjrzą się możliwościom zmian budowanych przez naszą wyobraźnię. Łącząc indywidualne feminizmy, praktyki cielesne, doświadczenia i definicje utopii stworzą sceniczną historią złożoną z marzeń o anarchistycznym świecie. Wcześniej jednak spróbują sobie odpowiedzieć na pytanie, czy to jest możliwe a jeśli nie to co zrobić, żeby było?

Premiera realizowana w ramach europejskiego projektu „Europe Beyond Access”, przy wsparciu produkcyjnym Krakowskiego Teatru Tańca.

14 grudnia,18:30

Daddy

spektakl

Joel Bray

„Daddy” to partycypacyjna praca taneczna stworzona przez rdzennego australijskiego choreografa Joela Braya. Od przesłodzonej idylli wspomnień z dzieciństwa po lukrowane ekscesy queerowej dorosłości, „Daddy” jest poszukiwaniem przez Joela Braya miejsca przynależności. W jednej chwili prezentuje dziecięcą niewinność, w następnej emanuje muskularną gejowsko-męską brawurą, by chwilę później upaść na podłogę w męczarniach. Widzowie stopniowo poznają prawdziwą historię utraconej niewinności, kolonizacji i napaści seksualnej, która doprowadziła do jego rodzinnego i kulturowego przemieszczenia. „Daddy” pokazuje również, że Joel Bray, dumny Aborygen, wydaje się czuć bardziej komfortowo w europejskich formach tańca i obrazach niż w swoim własnym tradycyjnym tańcu. Kręci się i wykrzywia, starając się przypomnieć sobie swojego aborygeńskiego ojca i fragmenty kultury, których się od niego nauczył.

Kreacja, choreografia, wykonanie: Joel Bray

Muzyka: Naretha Williams

Światło: Katie Sfetkidis

Scenografia i kostiumy: James Lew

Współpraca reżyserska: Stephen Nicolazzo

Współpraca choreograficzna: Niharika Senapati

Dramaturgia: SJ Norman

Wsparcie techniczne: Daniel Nixon

Realizacja światła: Nicholas Moloney

Pianino: Niv Marinberg

Głosy: Josh Price, Jason Tamiru

Kierownik techniczny: Cecily Rabey

Producent: Josh Wright

Po spektaklu odbędzie się rozmowa z twórcami i twórczyniami prowadzona przez Alicję Müller.

Wydarzenia towarzyszące

8 listopada, g. 18:30

Spektakl

Spektakl Nowhere Like Here to taneczna opowieść o tym, czym dla nas jest dom. Tancerki i tancerze tworzą na scenie jego obraz – pełen gestów, rytuałów i emocji. Przestrzeń domu staje się metaforą naszej intymności, miejscem, gdzie rodzą się marzenia i sny.

Koncepcja, choreografia: Francesco Scavetta
Stworzone we współpracy z tancerkami i tancerzami: Margareta Firinger, Magalí Camps, George-Alexandru Pleșca, Jerneja Fekonja, Michał Przybyła, Laura Tóth
Muzyka: Kim Myhr
Realizacja dźwięku: Matteo Dell’Unto
Dramaturgia: Guy Cools
Scenografia: Francesco Scavetta, Luciano Goizueta
Reżyseria światła: Stefano Stacchini
Kostiumy: Mari Ballangrud
Zdjęcia: Naomi Pongolini
Praca powstała jako inspiracja i rozwinięcie: Home Movie (by Wee/Francesco Scavetta, 2022)
Produkcja: Vitlycke – Centre for Performing Arts (SE).

Nowehere Like Here jest częścią projektu Beyond Front@: Bridging Periphery, realizowanego przez Central Europe Dance Theatre – CEDT (HU), Bunker (SI), HIPP (HR), Krakowski Teatr Tańca (PL), M Studio (RO) and Vitlycke – Centre for Performing Arts (SE).
Beyond Front@: Bridging Periphery jest finansowane ze środków Unii Europejskiej.
Vitlycke-CPA’s uczestniczy w programie Beyond Front@ i jest współfinansowana przez Swedish Arts Council i Västra Götalandsregionen.