Jan Bačynsjkyj | Niko Płaczek: program performatywny

Jan Bačynsjkyj
Oprowadzanie performatywne: Ja lubię Kantora, a Kantor lubi mnie

Godzina: 12:00
Wstęp w cenie biletu na wystawę.

Performatywna opowieść Jana Bačynsjkyj’ego Ja lubię Kantora, a Kantor lubi mnie, poprowadzona wobec własnej praktyki twórczej i wystawy Kantor. Terapia widzeń, zarysowuje żywo trwającą i wzajemną relację obu twórców. W geście Bačynsjkyj’ego upływ czasu zostaje przeformułowany i przekształcony. Dwójka artystów z różnych pokoleń i doświadczeń, którzy nigdy nie mieli prawa się spotkać, spotyka się w jednym miejscu i czasie. We wzajemnych spojrzeniach odnajdują nie tylko obopólną bliskość, ale też wspólnotę „widzeń”. Bačynsjkyj z Kantorem ogląda traumy pierwszej połowy XX wieku, a Kantor z Bačynsjkyj’em uczestniczy w wydarzeniach, które traumy pierwszej połowy XXI wieku dopiero rodzą. W tym połączeniu wyłania się i Teatr Śmierci Kantora, i queerowe archiwizowanie doświadczeń wojennych w Ukrainie tworzone przez Bačynsjkyj’ego. Podważając linearny upływ czasu w swojej narracji, pozwala nam spojrzeć na kruchość „humanistycznego postępu”, który przegrał z „wiecznym powrotem”, jednocześnie pytając i przypominając o innych niż oparte na przemocy sposobach przebudowy świata.

Jan Bačynsjkyj (ur. 1991 we Lwowie) to artysta multimedialny, reżyser filmowy i rzeźbiarz aktywny w polu sztuki zaangażowanej. Ukończył studia filozoficzne na Narodowym Uniwersytecie im. Tarasa Szewczenki w Kijowie (2013) oraz multimedia na Akademii Sztuki w Szczecinie (2019). Jest współzałożycielem Art Platform (2013), za pomocą której aktywnie hamował procesy gentryfikacji, tworząc pozarządowy ośrodek kultury Queer.War.Archive (2024). Jego twórczość skupia się głównie na tematach narracji queerowej, tożsamości płciowej oraz pamięci historycznej.

Yana Bachynska / Jan Bačynsjkyj (born 1991 in Lviv) is a multimedia artist, film director, and sculptor active in the field of socially engaged art. They earned a degree in philosophy from the Taras Shevchenko National University of Kyiv (2013) and later studied multimedia at the Academy of Art in Szczecin (2019). They are a co-founder of Art Platform (2013), through which they actively resisted gentrification processes by creating an independent cultural center, as well as of Queer.War.Archive (2024). Their work primarily explores themes of queer narratives, gender identity, and historical memory.

Niko Płaczek
Performans: Horseplay

Godzina: 14:00
Wstęp w cenie biletu na wystawę.

Horseplay to eksploracja ciała jako przestrzeni transformacji, połączenia i pożądania. To podróż przez queerowe narracje, gdzie metafora konia pędzi przez zatarte granice płci, biologii i tożsamości. Horseplay to celebracja płynności, obejmująca spektrum ekspresji cielesnej, wirtualnych spotkań i pornograficznych wyobrażeń. To przestrzeń, w której ludzkość splata się z nieludzkim, gdzie binarność się rozpływa, a nowe formy istnienia wyłaniają się na nowo.

Niko Płaczek (ur. 1999) jest performerką, realizatorką i reżyserką filmową, autorką tekstów oraz dyplomantką Szkoły Filmowej w Łodzi na kierunku film animowany i efekty specjalne. Od 2019 roku współtworzy wydarzenia i performanse dla społeczności queerowej w Polsce. We współpracy z projektantką Vasią Khomenko stworzyła performans do wystawy „Helena Bohle-Szacka. Przenikanie” (2021) w CMW w Łodzi.

W latach 2023–2024 tworzyła choreografie łączące film z ruchem podczas festiwalu ANIMATOR w Poznaniu. Jej performanse były prezentowane w klubach i galeriach, m.in. w Galerii KANNSKI w Reykjavíku, Galerii Miejskiej Arsenał w Poznaniu, Komunie Warszawa podczas Warsaw Gallery Weekend (we współpracy z Kamilem Wesołowskim) oraz w Galerii Labirynt w Lublinie. Jako performerka występuje w pracach Marty Ziółek i Kacpra Szaleckiego. Jej najnowszy film „Niebinarny” (2024) był prezentowany w ramach wystawy „Get over it” (2024) w CSW Kronika w Bytomiu. Mieszka w Warszawie.