Niech szczezną artyści, 1985

Premiera

2 VI 1985

Alte Giesserei, Norymberga

Koprodukcja:

Ośrodek Teatru Cricot 2, Kraków

Institut für moderne Kunst Nürnberg 

Stadt Nürnberg 

Centro di Ricerca per il Teatro, Mediolan

Obsada
Projekt do spektaklu Kolekcja prywatna, Kraków fot. Cricoteka

Projekt do spektaklu Kolekcja prywatna, Kraków fot. Cricoteka

REWIA

SPIS OSÓB

JA
Postać realna,
Główny sprawca wszystkiego  TADEUSZ KANTOR
JA - UMIERAJĄCY    
Postać sceniczna   LESłAW JANICKI
AUTOR
Postaci scenicznej -
Umierającego, opisujący w nim siebie
Samego i swoją własną Śmierć  WACŁAW JANICKI
JA - GDY MIAłEM 6 LAT   ****************
WIADOMO, KTO    MARIA KANTOR
MAMA     MARIA KRASICKA
ASKLEPIOS
Lekarz, Grek    MIRA RYCHLICKA
WłAŚCICIEL SKŁADU PRZYCMENTARNEGO    ZBIGNIEW BEDNARCZYK
STRAŻNIK WIĘZIENNY   STANISłAW RYCHLICKI
                                     KRZYSZTOF MIKLASZEWSKI
DWAJ OPRAWCY    LUIGI MATIACCI
                                      WłODZIMIERZ GÓRSKI  
SUTENER-KARCIARZ   LECH STANGRET
WISIELEC    ROMAN SIWULAK
POMYWACZKA    ZBIGNIEW BEDNARCZYK
BRUDAS     JAN KSIĄŻEK
DZIWKA Z KABARETU-
ANIOł ¦MIERCI    TERESA WEłMIŃSKA
¦WIĘTOSZKA    EWA JANICKA
MISTRZ WIT STWOSZ   ANDRZEJ WEłMIŃSKI
OSOBNIK ŚWIĘTEJ PAMIĘCI   BOGDAN RENCZYŃSKI
GENERAłOWIE:
I     LORIANO DELLA ROCCA
II     EROS DONI
III     LUIGI MATIACCI
IV     WłODZIMIERZ GÓRSKI
V     ANDRZEJ KOWALCZYK
VI     BOGDAN RENCZYŃSKI
VII      JANUSZ JARECKI
VIII     ZBIGNIEW GOSTOMSKI

Choreografia    ZOFIA WIĘCłAWÓWNA
Archiwum    ANNA HALCZAK
Inżynier dĽwięku   TOMASZ DOBROWOLSKI

Dyrektor Ośrodka Teatru Cricot 2 ZENON HAJDUGA

(program do spektaklu, Kraków 1985)

Początki tworzenia teatru
Scena spektaklu Mistrz Wit Stwosz: Andrzej Wełmiński Pobożnisia: Ewa Janicka Pomywaczka: Zbigniew Bednarczyk Ja - Umierający: Lesław Janicki fot. Estudi Conxita CID

Scena spektaklu Mistrz Wit Stwosz: Andrzej Wełmiński Pobożnisia: Ewa Janicka Pomywaczka: Zbigniew Bednarczyk Ja - Umierający: Lesław Janicki fot. Estudi Conxita CID

"(...)
SFERA ŚMIERCI
W tym moim krążeniu myślami wokół pewnych spraw, o których wiedziałem, że staną się tematem spektaklu
SFERA ŚMIERCI,
która od dawna mnie przyciągała,
teraz całkowicie utożsamiła się z rejonami sceny.
Nie śmierć ale jej sfera
POWOLNE I NIEUBŁAGANE
UMIERANIE
.
Proces postępujący, prawie niezauważalny, nieustanny, "notowany" i przekazywany widzom (bo "rzecz" ma się w teatrze) metodą powtarzania, aż do kompletnego udręczenia.
Jest to bliskie sztuce happeningowej.
Umieranie (śmierć) w całym teatrze, począwszy od Chińczyków i Greków było gwałtownym i dramatycznym, spektakularnym aktem. Końcowym.
Pointa! Niezawodnym środkiem gwarantującym pewny sukces.
Beznadziejnie wytartym!
W tym spektaklu chciałem, aby umieranie było "Spoiwem" łączącym różne objawy życia, niemal, aby się stało s t r u k t u r ą  spektaklu.
(...)
1. To ta SFERA ¦MIERCI sprawia, że nagle, jak to się dzieje w godzinie śmierci pojawiają się KLISZE DZIECIŃSTWA . Mojego dzieciństwa. Bo ten - na łożu śmierci, to JA - UMIERAJĄCY, a wywołany przeze mnie ŻOŁNIERZYK na WÓZECZKU DZIECINNYM (na moim wózeczku) - to JA - GDY MIAŁEM 6 LAT. Ze swoją ŚWITĄ, w snach dziecinnych sformowaną z samych GENERAŁÓW, ŚWITĄ wierną, która go chroni i z którą się bawi.
2. To ta SFERA ¦MIERCI sprawia, że sława i chwała narodu zjawia się w POSTACI trumiennej świetności i rozpadu śmierci.
3. To ta SFERA ¦MIERCI sprawia, że poszukując w  ż y c i u  o d p o w i e d n i k a  jej rytuału: GRZEBANIA, odnajdujemy go w pojęciu WIĘZIENIA...
...Jak przed otwartym grobem...
zamknęły się za nim wrota więzienia...
4. To ta SFERA ŚMIERCI sprawia, że na obraz DZIEŁA SZTUKI , owego najszlachetniejszego wyrazu ducha ludzkiego nasuwa się bezlitośnie klisza WIĘZIENIA i KAŹNI.
(...)"

Odbicie I

"Na ciemnym i brudnym tle  z i e m i  zobaczyłem jakiś punkt świecący wielkości spodka. Był tak świecący, że nie mógł należeć w żadnym wypadku do tej ziemskiej materii, z której powstały wszystkie przedmioty. Gdy podniosłem wzrok wyżej, ponad dachy domów, zobaczyłem  n i e b o  tak mało świecące. Nie należące do ziemi.
To "coś", co tak świeciło było  n i e b e m. Odbitym w kawałku rozbitego lusterka.
ODBICIE.
Zjawisko to sponiewierane w sztuce buntującej się przeciw naturalizmowi.
Człowiek, który po raz pierwszy zobaczył  s i e b i e  w tafli spokojnej wody, musiał doznać olśnienia.
Wbrew radom surrealistów i fantastów - nie wchodzić, broń Boże, i nie przekraczać tafli lustra.
Pozostać przed!
O D B I C I E  samo w sobie jest cudownością!
Zamyka w sobie jakąś tajemnicę świata.
Jakby rzeczywistość 
o d d z i e l i ł a   s i ę  o d  s i e b i e  s a m e j
i została zamknięta
JAK W WIĘZIENIU,
albo
JAKBY ZOSTAŁA ZŁOŻONA DO GROBU.
Jakby nie należała już do tego świata.
Spełnia się niemożliwość zestawienia życia i śmierci. Razem.
Oczywiście w złudzeniu, w  g r z e.
Uczucie, że dotyka się wieczności. Żyjąc!
(...)"

(program do spektaklu, Kraków 1986)

Wędrówki Teatru Cricot 2
Scena spektaklu Marszałek i jego generałowie Scena zbiorowa fot. Marek Grotowski

Scena spektaklu Marszałek i jego generałowie Scena zbiorowa fot. Marek Grotowski

Norymberga    Alte Giesseri Kabelmetall VI 1985
Mediolan    Teatro dell'Arte VI 1985
Awinion    Lycée Aubanel VII 1985
Paryż    Centre Georges Pompidou IX-X 1985
Nowy Jork     La Mama Theatre X 1985
Warszawa    Klub Studentów Politechniki Warszawskiej "Stodoła" I 1986
Kraków    Teatr im. J. Słowackiego I 1986
Madryt    Sala Olimpia III 1986
Mediolan    Teatro Dell'Arte IV 1986
Bari    Teatro Petruzzelli V 1986
Turyn    Teatro Colosseo V 1986
Lyon    Théâtre National Populaire VI 1986

Scena spektaklu Ostatnie dzieło Mistrza Wita Stwosza: BARYKADA! Scena zbiorowa fot. Marek Grotowski

Scena spektaklu Ostatnie dzieło Mistrza Wita Stwosza: BARYKADA! Scena zbiorowa fot. Marek Grotowski

Grenoble    Maison de la Culture VI 1986
Berlin Zachodni     Theatermanufaktur IX 1986
Antwerpia    De Singel X 1986
Ferrara    Teatro Comunale XII 1986
Wrocław    Teatr Polski II 1987
Barcelona    Mercat de les Flors III 1987
Lille    Théâtre de La Salamandre IV 1987
Wiedeń    Metropol V 1987
Bilbao    Teatro Ayala V 1987
Florencja    Teatro Della Compagnia V 1987
Buenos Aires     Teatro Municipal General San Martin VIII 1987
San Marino     Teatro Nuovo Dogana I 1988
Salerno    Teatro "A" I 1988
Paryż    Théâtre Gémier, Palais de Chaillot VI 1989
Tokio    Parco Theatre III 1990

Drukuj
0
    Twój koszyk
    Twój koszyk jest pustyWróć do sklepu